Η Λένα Πλάτωνος στο "Μετρονόμο" - Η Λένα Πλάτωνος, επιτέλεους, στο Παλλάς

Η Λένα Πλάτωνος, σαν αερικό του αντικομφορμισμού, για τους έρωτες χωρίς θυμικό αλλά γεμάτους ζωή, δίνει συναυλία στις 20 του Οκτώβρη στο Παλλάς. Με την ευκαιρία δημοσιεύουμε πρόσφατή συνέντευξή της στο μουσικό περιοδικό "Μετρονόμος" στον Αντώνη Περιβολάκη

Ένα από τα παιδιά – θαύματα της Ελληνικής τραγουδοποιίας: η Λένα Πλάτωνος. Μια ιδιοφυής δημιουργός που μεσουράνησε στις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90 προσφέροντας μουσικές ηλεκτρονικής αβαντ-γκαρντ και cyber ερωτικής θεματολογίας.

Η Λένα Πλάτωνος ύμνησε τον έρωτα σε όλους του τις μορφές αλλά όχι στο κλασσικό πλαίσιο που τον εγκλωβίζει στο πεδίο της σχέσης και της πράξης αλλά στο ευρύ πεδίο που αντικρύζει τον κόσμο μέσα από το ερωτικά φίλτρα. Για τη Λένα Πλάτωνος ο έρωτας και η ολοκλήρωση μπορεί να βρίσκονται σε μια κίνηση, σε ένα βλέμμα αλλά και σε έναν ήχο από ένα μουσικό όργανο ή απλά να βρίσκεται παντού. Για την Πλάτωνος ο έρωτας υπάρχει από τη στιγμή που γεννιέσαι και υλοποιείται με όλους τους τρόπους ακόμα και στα ολογράμματα των σύγχρονων laser, των σύγχρονων ηλεκτρονικών ή βιολογικών εργαστηρίων. Η Λένα Πλάτωνος έθεσε τον σουρεαλισμό σε βάση ηλεκτρονική και τον είτε όσον αφορά τον ήχο είτε τους όρους προσέγγισης. Αφιερώθηκε σε αυτό προκειμένου να μας εκθέσει και, προπαντός, να εκτεθεί μπροστά μας αφήνοντας όλες τις αισθήσεις μας σε εγγρήγορση.

            Ενέδυσε τους σουρεαλιστικούς ποιητικούς ερωτικούς στίχους με ένα μανδύα παιδικοφανούς μουσικής, δήθεν αθώας στα αυτιά των ακροατών. Στην πραγματικότητα ενδύει τις όποιες «πρωτόγονες» και «ανώριμες» επιλογές των ανθρώπων με ρούχα αθωότητας και τρυφερότητας αποενοχοποιώντας τα πάθη μας. Ακόμα και σε αυτό στηρίζεται η ιδιοφυΐα της. Το ταξίδι της μεγάλο, με ατραπούς αλλά κυρίς πρωτοποριακές επιλογές, κάτι που την έφερνε στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 να φαντάζει πολύ πιο μπροστά από την εποχή της.

Η Πλάτωνος μας δέχθηκε ένα βροχερό ανοιξιάτικο απόγευμα στο διαμέρισμά της στον Χολαργό. Την πόρτα του διαμερίσματος μας άνοιξε η ευγενέστατη πανέξυπνη και καλλίφωνη Βικτώρια, η γυναίκα που τυπικά παίζει το ρόλο της οικιακής βοηθού αλλά ταυτόχρονα στηρίζει ακόμα και στις επαγγελματικές εμφανίσεις της τη συνθέτρια αφού όχι μόνο έχει τραγουδήσει στα «Ημερολόγια», αλλά εμφανίζεται και στις παραστάσεις της τραγουδώντας δύο τραγούδια. Η Λένα Πλάτωνος μας ανταπέδωσε μια θερμή χειραψία και αφού καθίσαμε στο αναπαυτικότατο σαλόνι της, μας άνοιξε την καρδιά της ενώ η Βικτώρια ετοίμαζε μέσα ένα υπέροχο τσάι..

Μιλήστε μας λίγο για τα πρώτα χρόνια της ζωής σας.

 

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης ,  απ΄ όπου κατάγεται η μητέρα μου.  Κατέβηκε επίτηδες εκεί  η μάν μου όταν ήταν έγκυος για να γεννηθώ στον τόπο καταγωγής της. Έκανα μερικών μηνών το πρώτο μου ταξίδι με το αεροπλάνο εκείνης της εποχής – πού να το΄ξερα εγώ που φοβάμαι τα αεροπλάνα; Μέχρι 5 χρονών έζησα στην Καλλιθέα και μετά ανεβήκαμε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

 

Όταν ήρθατε και ξεκινήσατε στην Καλλιθέα ανακαλύψατε γρήγορα το ταλέντο σας.

 

Εγώ το είχα σαν παιχνίδι. Θυμάμαι να πατάω νότες και να παίζω μελωδίες με το αυτί. Ή ακόμα να μου παίζουν ένα διάστημα και να με ρωτάνε «αυτό το διάστημα τι είναι;» κι εγώ να το αναγνωρίζω αμέσως και να το παίζω το ίδιο… Τρεισήμισι  χρονών έπαιξα τα κάλαντα. Θυμάμαι ακόμη όλο τα περιστατικό. Ήταν Χριστούγεννα, μας χτύπησαν τα παιδιά να μας πουν τα Κάλαντα, ο πατέρας μου τα έβαλε μέσα, τους έπαιξε τα Κάλαντα κι αυτά τραγουδούσαν. Μετά όλοι μαζί έφυγαν από το χώρο. Η μητέρα μου ήταν σε άλλο δωμάτιο με μία φίλη της. Πετάχτηκα από το κρεβάτι, μάλιστα είχα πυρετό, πετάχτηκα λοιπόν στην καρέκλα κι έπαιξα τα Κάλαντα

 

Ακούγεται απίστευτο…

 

Ναι, ήταν λίγο απίστευτο. Εγώ, βέβαια δεν καταλάβαινα τότε τη σημασία αυτού του γεγονότος.

 

Μεγαλώνετε, λοιπόν και μέχρι τα δώδεκά σας χρόνια δεν έχετε κάνει μαθήματα πιάνου, στη θεωρία, σωστά;

 

Ναι, ο πατέρας μου, που ήταν μουσικός, μού είχε μάθει λίγο τις νότες, αλλά εγώ δεν τις συμπαθούσα επειδή έπαιζα με το αυτί.

 

Την ίδια περίοδο κάνατε και δικά σας κομμάτια;

 

Ναι

 

Έχετε χρησιμοποιήσει κάτι από εκείνη την περίοδο στα τραγούδια σας;

 

Όχι. Ο πατέρας μου είχε κρατήσει δυο – τρία σε παρτιτούρα.

 

Δεν είχε χαραχθεί κάτι σε εσάς;

 

Ένα μου έχει χαραχθεί. Ήμουν οκτώ ετών. Έπαιξα τότε και σε μια συναυλία των μαθητριών του πατέρα μου στο Ωδείο που δίδασκε. Εκεί έπαιξα και έργα Σούμαν, Μπαχ, Μότσαρτ δεν ήταν και όλα εύκολα κομμάτια. Εκεί έπαιξα και το δικό μου. Συνεπώς, ο πατέρας μου μού έπαιζε τα κομμάτια, εγώ τα μάθαινα κι έτσι μπήκα και στο Ωδείο Αθηνών, στο διαγωνισμό της Καίτης Παπαϊωάννου, το πρόγραμμα το έμαθα με το αφτί. Ελάχιστα κοίταξα τις νότες. Εκεί, μάλιστα, θεώρησαν ότι ο πατέρας μου δεν είχε πράξει σωστά που εγώ είχα φτάσει σε ηλικία 12 ετών και δεν είχα ακόμα διδαχθεί ακόμα τις θεωρίες της μουσικής. Μετά ο πατέρας μου κάθισε και μου τα έμαθε όλα μέσα σε ένα καλοκαίρι . Μου έμαθε θεωρίες και πέντε σολφέζ μέσα σε εκείνο το καλοκαίρι κι εγώ ενώ τα έκαν όλα αυτά με μεγάλη χαρά στο τέλος απέκτησα έντονους πονοκεφάλους που για ένα διάστημα νόμισα πως είχα αποκτήσει κάποιο … όγκο στον εγκέφαλο. Και η κούραση μου ήταν  πολλαπλή γιατί θα έδινα εξετάσεις να μπω και στο Γυμνάσιο. Έπαθα και μια νευρική υπερκόπωση…

 

Υπήρξατε καλή μαθήτρια;

 

Όσο διάβαζα, ήμουν πολύ καλή, άριστη. Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν ασχολιόμουν. Ασχολήθηκα πολύ με τη μουσική. Μελετούσα πάρα πολλές ώρες πιάνο κι έτσι καθώς ήμουν αφοσιωμένη σε αυτό δεν προλάβαινα στις τελευταίες τάξεις του σχολείου να διαβάσω. Ήμουν άριστη στα Μαθηματικά και ειδικά στη Γεωμετρία.

 

Ε, δεν είναι τυχαίος και ο τίτλος του έργου σας «Μη μου τους κύκλους τάρατε». Έχετε χρησιμοποιήσει πολλούς όρους σε αυτό το δίσκο σας από το χώρο των Μαθηματικών.

 

Ναι, αν και έχω και μια σκωπτική διάθεση απέναντι σε όλα αυτά. Με τον πατέρα μου μιλούσαμε πολύ γι΄ αυτά τα θέματα των Μαθηματικών που υπερέβαιναν το τεχνικό κομμάτι και που μιλούσαν για το άπειρο κ.λ.π.

 

Στο σημείο αυτό να υποψιαστώ ότι υπάρχει μια επιρροή από τη Laurie Anderson; Δεν είναι τυχαίο ότι σας αποκάλεσαν μερικοί «Laurie Anderson της Ελλαδας». Κι αυτή έχει χρησιμοποιήσει στα τραγούδια της όρους των Μαθηματικών όπως στο τραγούδι της “Let x = x”.

 

Ειλικρινά, δεν το ήξερα και τώρα που το ακούω από εσάς σκέφτομαι πως ίσως πρόκειται για … εκλεκτικές συγγένειες (γέλια)

 

Παρεμπιπτόντως τι θα λέγατε για το τραγούδι της “O Superman”;

 

Νομίζω πως είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ στον κόσμο. Και με αφορμή την αναφορά σε αυτό το τραγούδι θυμάμαι πως όταν παίζαμε το παιχνίδι Master Mind με μια φίλη μου και τύχαινε να ακούμε το τραγούδι “O Superman” την κέρδιζα πάντα από την αρχή. Είχα έναν πνευματικό οργασμό. Δεν χρειαζόταν να κάνω δεύτερη προσπάθεια. Ξέρετε, καμιά φορά πιστεύω πως δεν είναι τυχαία όλα αυτά…

 

Έχετε μιλήσει παλιότερα και για την αγάπη σας στον Mike Oldfield

 

Ναι τον θεωρώ κι αυτόν πάρα πολύ καλό και επηρεάστηκα κι από αυτόν όπως κι από άλλους…

 

Όταν τελειώσατε το σχολείο πήγατε στο εξωτερικό για σπουδές;

 

Ναι, πήρα μια υποτροφία για τη Αυστρία και σπούδασα εκεί τρία χρόνια, αλλά πιο πολύ σπούδαζα τη ροκ. Πέτυχα σε πλήρη άνθηση το κίνημα των χίπις, το ’70 – ’71 – ’72 – ’73.

 

Και υπήρχε στην κλασσική Βιέννη της επιστήμης, της μουσικής και της φιλοσοφίας, κίνημα των χίπις εκείνα τα χρόνια;

 

 Κι όμως, είδα κοντσέρτα καταπληκτικά. Ας πούμε, κα΄τι που με καθόρισε ήταν όταν είδα τους Jethro Tull και την επόμενη χρονιά ερωτεύθηκα ένα αγόρι που είχε ζήσει στο Λονδίνο, ήξερε καλά τα Αγγλικά κι έγραφε ποίηση στα Αγγλικά. Σε μια συνάντησή μας έξω από το σπίτι του Μότσαρτ μου πρότεινε συνεργασία, μιας που αυτός έγραφε ποιήματα στα Αγγλικά. Σε λίγο καθίσαμε σε ένα καφέ του Σάλτζμπουργκ  και εγώ δέχθηκα. Ξέχασα να σας πω πως όταν σπούδαζα στο Ωδείο Αθηνών οι δάσκαλοί μου με είχαν προσηλώσει πάρα πολύ στην πιανιστική τεχνική του παιξίματος και όχι τόσο στη σύνθεση. Έτσι έχοντας και αυτό το θεωρητικό όπλο δέχτηκα αμέσως τη συνεργασία που μου πρότεινε ο Χάιντς με τον οποίο, παρεμπιπτόντως, γίναμε και ζευγάρι. Ενώ κάναμε μια πολύ καλή δουλειά, δηλαδή προχωρήσαμε σε ένα ολοκληρωμένο δίσκο με συνθέσεις πάνω σε ποιήματά του, εν τούτοις αυτό δεν είχε καλό τέλος. Στη Βιέννη δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα. Μετά εγώ ήρθα στη MINOS στην Ελλάδα αλλά καταλαβαίνετε, χούντα είχαμε, Αγγλικός ήταν ο στίχος, δύσκολα τα πράγματα… εδώ, ακόμα και σήμερα όταν έχεις Αγγλικό στίχο δεν είναι εύκολο να δισκογραφήσεις, αν είσαι και πρωτάρης…

 

Ωραία, μετά;

 

Μετά από δύο τρία χρόνια παντρεύτηκα τον Δημήτρη το Μαραγκόπουλο. Τότε του έπαιξα δύο τραγούδια, του αρέσανε και όταν αργότερα τον καλέσανε στην Λιλιπούπολη του Τρίτου προγράμματος μού πρότεινε να πάω κι εγώ.

 

Αυτά γύρω στο ’76. Μέχρι τότε, αν επιτρέπεται, τι κάνατε;

 

Ήμουν πιανίστα. Έπαιζα σε ορχήστρες, είχα δώσει ρεσιτάλ, είχα παίξει στην τηλεόραση , είχα κάνει αρκετές εμφανίσεις. Λοιπόν, μπήκα στη Λιλιπούπολη το ’78. Τα τραγούδια μου είχαν μεγάλη επιτυχία… «η Μαγιονέζα», «το χοντρό Μπιζέλι»… Επέλεξα με μεγάλη χαρά να κάνω αυτές τις συνθέσεις.  Θεωρώ ότι τα λόγια της Μαριανίνας Κριεζή ήταν μεγαλοφυή. Ξέρετε εγώ μέχρι τότε δεν είχα έρθει σε επαφή με Ελληνικό στίχο πέρα από το χώρο του λαϊκού τραγουδιού και το χώρο της ποίησης.  Υπήρχαν αυτά, υπήρχε κι ο Σαββόπουλος, θυμάμαι στο «Κύτταρο» καλή ώρα, με το «Βρώμικο Ψωμί».

 

Είδατε τι κύκλους κάνει η ζωή; Να βρίσκεστε εσείς αυτό το διάστημα στο «Κύτταρο» μετά από τόσα χρόνια και να δίνετε τις δικές σας παραστάσεις. Και μετά;

 

Λοιπόν, όπως έλεγα, βρήκα ότι η Μαριανίνα ήταν τρομαχτικά μπροστά για την εποχή της και τρομαχτικά ευαίσθητη με το σουρεαλισμό που με εξέφραζε απόλυτα. Έτσι αυτά τα τραγούδια τα έφτιαξα με όλη μου την ψυχή. Η Λιλιπούπολη ήταν μεγάλο σχολείο. Σκεφθείτε ότι υπήρχαν φορές που μας έλεγαν ποια όργανα θα διαθέτουμε κάθε φορά προκειμένου να γράψουμε τραγούδι. Ήμασταν, επομένως, αναγκασμένοι να προσαρμοστούμε κάθε φορά στα όργανα που είχαμε. Αυτό ήταν σπουδαίο μάθημα, διότι από τη μια σου έλεγαν τι δουλειά έχεις να κάνεις κι από τη άλλη σου έλεγαν ότι έχεις μόνο τα συγκεκριμένα εργαλεία για να την κάνεις. Ο περιορισμός αυτός μας έκανε να μεγαλουργούμε. Ο περιορισμός είναι αυτός που φέρνει το μεγαλείο. Μέσα από τον περιορισμό κάνεις την υπέρβαση.

 

Ωραία, έχουμε, σαν πρώτη σας δουλειά, τον Καρυωτάκη, δηλαδή τον δίσκο με τα 13 μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή, τη χρονιά 1979, πριν τριάντα χρόνια ακριβώς.

 

Ναι και ήταν κι αυτό μια ανάθεση. Διότι μου ανέθεσαν να κάνω αυτές τις μελοποιήσεις. Δεν το επέλεξα μόνη μου.

 

Ναι αλλά βρέθηκε μάλλον ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση σωστά;

 

Κοιτάξτε, θα σας πω τι έγινε. Απευθύνθηκα τότε στην ποιήτρια Τούλα Τόλια που είχε την ευθύνη για τα «Ειδικά Πεντάλεπτα» του Τρίτου Προγράμματος και που αφορούσαν διάφορους ποιητές. Τότε, όπως είπαμε,  υπήρξε η απόφαση να γίνει αφιέρωμα στον Καρυωτάκη. Απευθυνόμενη λοιπόν στην Τόλια, τον Μάιο του ’79 της είπα ότι δεν μπορώ να τον μελοποιήσω, ότι μπορώ να κάνω μόνο μουσικές. Αυτή μου είπε ότι θα ενημέρωνε τον Μάνο το Χατζιδάκι. Εγώ της είπα ότι θα ξανακοίταζα το βιβλίο με τα ποιήματα του Καρυωτάκη, αλλά δεν της έδωσα ελπίδες ότι θα μπορούσα να φέρω σε πέρας το έργο. Ο λόγος ήταν πως θεωρούσα τον εαυτό μου μικρή γι΄ αυτόν. Και μια μέρα του Μαΐου που ήταν απόγευμα και μόλις είχα γυρίσει στο σπίτι από ένα καταπιεστικό ραντεβού κάθομαι στο πιάνο και ανοίγω το βιβλίο με τα ποιήματα του Καρυωτάκη και κατά μία εξαίρετη σύμπτωση, ήταν απόγευμα του Μαΐου, έξω ακουγόντουσαν οι φωνές των παιδιών που έπαιζαν μπάλα και εγώ πέφτω αμέσως στο ποιήμα με τα λόγια «τα παιδάκια που παίζουν στ΄ ανοιξιάτικο δείλι, μια ιαχή μακρυσμένη…» κ.λ.π.. Αυτή η τραγικά ωραία σύμπτωση των δύο εικόνων που τις ζούσα σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα με έκανε να φτιάξω αμέσως το τραγούδι και μετά … έκλαψα πάρα πολύ… Πήρα τηλέφωνο δύο πολύ καλούς φίλους και τους έβαλα ν΄ ακούσουν τι είχα γράψει. Και εννοείται μετά πως μελοποίησα άλλα τρία τραγούδια για την εκπομπή του Τρίτου Προγράμματος. Ε, αυτή η ιστορία με τον Καρυωτάκη αποδείχθηκε πολύ βαθιά σχέση και τη συνέχισα και μετά που έκλεισα με το Τρίτο Πρόγραμμα.

 

Σήμερα, αν κάποιος θα μιλήσει για τα δουλειά σας θα μπορούσε να πει ότι υπάρχει ο Καρυωτάκης και μετά υπάρχουν και τα άλλα έργα. Τελειώνει όμως η δουλειά με τον Καρυωτάκη κι εσείς ήδη έχετε τη δική σας «μούσα» τη Σαβίνα Γιαννάτου.

 

Ναι τη Σαβίνα την είχα βρει από το σχολείο. Ήταν 7 χρόνια πιο μικρή από εμένα. Ήμαστε πολύ καλές φίλες με την αδερφή της τη Σοφία Γιαννάτου. Η Σαβίνα είχε εκπληκτική φωνή και τις βρήκα στη χορωδία του Νούσια. Είχε φτιάξει μια χορωδία τότε ο Νούσιας και την άκουγα τότε τη Σαβίνα να τραγουδά και στη χορωδία και στο σπίτι (την είχαμ ε σαν κουκλάκι και παίζαμε πολύ μαζί της). Έκτοτε το μυαλό μου πήγαινε μόνο σε μία φωνή, άσχετα που δεν είχα ακόμη φτιάξει τραγούδια. Σε μια νέα Ελληνική φωνή. Ακόμα κι όταν πήγα στην Βιέννη και συνέθεσα τα τραγούδια που σας είπα με τον Χάιντς, στο μυαλό μου είχα τη φωνή της Σαβίνας που τότε ακόμη πήγαινε σχολείο.

 

 

Νομίζω, πως αυτό είναι εξαιρετικό. Κατά συνέπεια, ,μερικά χρόνια αργότερα, εσείς η ίδια την αναζητήσατε και είπε τα τραγούδια σας, σωστά;

 

Μα αφού ακόμα και οι ηχογραφήσεις με το πρώτο υλικό από τη Βιέννη που το πήγα στη  MINOS ήταν με τη Σαβίνα.

 

Η δική σας αυτή καθ΄ αυτή δουλειά ξεκινά από τη στιγμή που βάζετε δικούς σας στίχους και αυτό γίνεται το 1984 με τις «Μάσκες Ηλίου». Γιατί επιλέξατε αυτόν τον ήχο ενώ είχατε διαφορετικές σπουδές;

 

Εκεί οδηγήθηκα από τα ακούσματα ροκ, τζαζ, λαϊκά, φολκ, αβαντ – γκαρντ, Χρήστου, Ξενάκης…

 

Ναι, αλλά μιας που το΄ φερε η κουβέντα, ο Ξενάκης βάσισε τα ηχητικά του αποτελέσματα σε Μαθηματικές δομές ενώ ο Χρήστου έκανε μουσική ας πούμε συναισθηματικής λύτρωσης. Μπορεί κάποιες φορές τα ηχητικά αποτελέσματα να είναι συγγενή αλλά έχουν εντελώς διαφορετική βάση

 

Παρ΄ όλα αυτά επειδή εμένα με ενδιαφέρει το ηχητικό αποτέλεσμα, είχα βρει κα΄ποια έγρα του Ξενάκη ενδιαφέροντα και πολύ πρωτοποριακά για την εποχή τους καθώς η ηλεκτρονική μουσική ήταν στα σπάργανα. Δεν μου άρεσε όμως αυτό που έκανε ο Ξενάκης στην Ελλάδα, μια παράσταση στην Πελοπόννησο. Νομίζω ότι αυτό πράγμα δεν είχε συνοχή, το θεώρησα κουραστικό και χωρίς συναίσθημα. Θυμάμαι πως ήμαστε στην συναυλία εγώ, το ζεύγος Σεμιτέκολο, ο άντρας μου και η Καραΐνδρου. Καθόλου δεν ευχαριστηθήκαμε. Αντιθέτως ο Γιάννης Χρήστου είχε άλλο περιεχόμενο. Είναι άλλη ιστορία και εξακολουθεί να μου αρέσει, να με αναστατώνει, να με φέρνει βόλτα… ο Χρήστου με κάνει ο,τι θέλει. Είναι κεφάλαιο. Ξέρει να ανακατεύεται με την ψυχή του ανθρώπου

 

Ας ξαναγυρίσουμε στα δικά σας. Γιατί θεωρείτε την μεγάλη σας τομή τις «Μάσκες Ηλίου»;

 

Διότι ήταν απελευθερωτικό. Δεν έκανα σκόντο σε τίποτα. Το εβγαλα όπως ακριβώς μου ήρθε ενώ αργότερα σε άλλα έργα έκανα σκόντο . Σε αυτό καθόλου. Στα μεταγενέστερα έκανα και υποχωρήσεις γιατί έχασα την «πελατεία» μου, τους ακροατές μου. Μειώθηκαν σημαντικά οι πωλήσεις με τις «Μάσκες Ηλίου». Έτσι αποφάσισα οι επόμενες δουλειές μου να συνεχίσουν βέβαια, να έχουν το θεατρικό στοιχεί καθώς και το στοιχείο του «ταχυδράματος». Ξέρετε τα δικά μου τραγούδια είναι όλα ολοκληρωμένες ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος. Είναι όλα ιστορίες που έχουν συμβεί.

 

Όλα;

 

Ναι, όλα. Είναι εμπειρίες που έγιναν μικροδράματα, ποιήματα, τραγούδια…

Με τις «Μάσκες Ηλίου» αισθάνθηκα ότι λυτρώθηκα αλλά ένιωθα ότι βουτάω σε πολύ βαθιά και φουρτουνιασμένη θάλασσα. Παρ΄ όλα αυτά το έργο αυτό με λύτρωσε.

 

Οικονομικά, πώς τα καταφέρνατε;

 

Ευτυχώς έκανα μαθήματα, δεν περίμενα να ζήσω από τους δίσκους. Έκανα το βήμα αυτό βοηθούμενη από το έργο “The Wall” των Pink Floyd καθώς και με την κάπως τυχαία επαφή μου με τον συγγραφέα Χούλιο Κορτάσαρ, Αργεντινής καταγωγής. Ήταν μεταμοντέρνος και ένιωσα ότι το στυλ του, το ύφος του με αφορά άμεσα. Έχει παραληρηματική γραφή. Βάζοντας δίπλα και τη Laurie Anderson, κυρίως το κομμάτι “O Superman”. Συμπερασματικά, οι «Μάσκες Ηλίου» είναι εκείνες ο δίσκος τον οποίο δεν θα μπορέσω να τον επεξηγήσω ποτέ σε άλλους, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Για τους άλλους δίσκους, που έβαλα νερό στο κρασί μου, μπορώ να εξηγήσω πράγματα.

 

Πιστεύετε στο Θεό;

 

Ναι, πιστεύω πως είμαστε δημιουργήματα μιας ανώτερης δύναμης στην οποία μετέχουμε. Ενώ έχω περάσει στη ζωή μου από διάφορα στάδιο, από ούλτρα αθεϊσμό κλπ, σήμερα δέχομαι ότι είμαστε μέρος μιας ανώτερης θεϊκής δύναμης και είμαστε εν μέρει κι εμείς κάτοχοι αυτής της δύναμης. Έχω γνωρίσει ανθρώπους «οσίους», έχω πετύχει πάρα πολλά πράγματα με προσευχές, αληθινές προσευχές και όχι προσευχές του στυλ «βοήθησέ με να γίνει αυτό». Μιλάω για προσευχές που ένιωθα τον εαυτό μου να ενοποιείται με το Όλον. Να μετέχει στη συγκρότηση του σύμπαντος καθώς και στην εξέλιξη του όλου πλέγματος.

 

Ναι, εξάλλου υπάρχει και τελευταία χρόνια μια «μόδα», ας την πούμε καταχρηστικά στο χώρο της επιστήμης προκειμένου οι ερμηνείες της Φυσικής να συνάδουν περισσότερο με τις ενοποιητικές αντιλήψεις της Ανατολικής Φιλοσοφίας. Είναι φανερό από τα τραγούδια σας ότι παρακολουθείτε τις εξελίξεις στο χώρο των επιστημών αφού κάνετε και μια ευρεία χρήση του λεξιλογίου τους.

 

Ναι με είχε επηρεάσει ένας θείος μου βιολόγος που είχε γράψει και ένα σύγγραμμα για τη δυαδική φύση του φωτός που διδασκόταν και στην Ιταλία. Αυτό το σύγγραμμα εμένα με επηρέασε πολύ κι έτσι τα σχετικά θάματα μού παρακινούσαν πάντα το ενδιαφέρον και με έκαναν να προβληματίζομαι και να εκφράζομαι και στα τραγούδια.

 

Κυρία Πλάτωνος, είστε ένας ευφυέστατος άνθρωπος και αυτό το δείξατε από τα πρώτα βήματα της παιδικής σας ηλικίας. Συχνά οι ευφυείς άνθρωποι πληρώνουν ένα φόρο για τη διάνοιά τους. Εσείς έχετε πληρώσει φόρο;

 

Πλήρωσα και πληρώνω αλλά δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό το θέμα. Θεωρώ τον εαυτό μου ενεργό κομμάτι του Σύμπαντος, έχω την Αχίλλειο πτέρνα μου και αυτή με κάνει να υποφέρω.

 

Για εσάς λύτρωση είναι μόνο η δημιουργία;

 

Ναι, γιατί η δημιουργία είναι αυτή που με κάνει να αισθάνομαι ένα με το Σύμπαν.

 

Ξεπεράστηκε ο ανταγωνισμός που υπήρχε ανάμεσα σε εσάς και τη μητέρα σας;. Θέλω να πει η συμβίωση μαζί της μετά το θάνατο του πατέρα σας, το 1993, κατάφερε να αμβλύνει τις όποιες ανταγωνιστικές πλευρές της σχέσης σας;

 

Κοιτάξτε επιμένω ότι η μητέρα μου ήταν ανταγωνιστική απέναντί μου. Όχι απέναντι στις μουσικές μου, εκεί σεβόταν όλες μου τις μετατροπίες μου και με παραδεχόταν. Αλλά νιώθω πως, σαν μάνα μου, ήθελε να ελέγξει την προσωπική μου ζωή.

 

Ξέρετε, θεωρώ πως στις τελευταίες σας παραστάσεις που δώσατε στο Κύτταρο, όλα τα video clips είναι εξαιρετικά, ταιριάζουν απόλυτα με τα τραγούδια.

 

Ναι είναι δουλειά της Τζίνας και του Πέτρου Παπαδόπουλου, δύο αδέρφια που συνεργάζονται στη video art .

 

Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Ελληνική μουσική και στο τραγούδι;

 

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα στιχογραφία, αλλά υπάρχει μια υπανάπτυξη στη μουσική . Θα έλεγα ότι η μουσική είναι πολύ πίσω, ακόμα και σε μεγάλους συνθέτες και τραγουδοποιούς. Η μουσική τους είναι φολκ και δεν έχει περιπέτεια. Απ΄ όσο μπορώ να παρακολουθήσω, εξαιρείται η μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου που έχει και αυτονομία αλλά και περιπέτεια. Τον ξεχωρίζω και για το γεγονός ότι συνδιαλέγεται απευθείας με το θάνατο.

 

Ποια είναι η γνώμη σας για τον κόσμο σήμερα;

 

Δεν είμαι απαισιόδοξη. Η κλιματική αλλαγή με έχει ανησυχήσει για το κατά πόσον είναι αναστρέψιμη ή όχι. Δεν έχω καταλάβει ακόμη. Οι πλούσιοι και οι πολιτικοί μου φαίνεται ότι σκέφτονται μόνο το παρόν. Αν ο κόσμος δει ότι η Γη βρίσκεται σε τραγική κατάσταση κάτι μπορεί να γίνει.

 

Ετοιμάζετε κάτι καινούριο καλλιτεχνικά;

 

Ετοιμάζω ένα νέο δίσκο. Πρόκειται για μεγάλο σχέδιο. Δεν μπορώ να ανακοινώσω κάτι άλλο προς το παρόν. Πιστεύω πως θα αποτελέσει μεγάλη έκπληξη.

 

Περιμένουμε με ανυπομονησία. Σας ευχαριστούμε πολύ για την κουβέντα και για τη φιλοξενία.

 

 

 

Ιδανικοί Αυτόχειρες; Μόλις μάς ... τελείωσαν... (κι οπως το πάρετε)

Πριν από λίγα χρόνια και σαν πρωτοδιοριζόμενος καθηγητής, είχα την υποχρέωση να παρακολουθήσω κάποια επιμορφωτικά σεμινάρια που παρακολουθούν όλοι οι νεοδιοριζόμενοι καθηγητές. Στόχος αυτών των σεμιναρίων είναι , θεωρητικά, να επιμορφωθεί ο καθηγητής για διάφορα θέματα που αφορούν την υπηρεσία του, τα δικαιώματα του, τις υποχρεώσεις του, τις μεθόδους διδασκαλίας του αλλά και θέματα παιδαγωγικά. Θυμάμαι ότι σε ένα σεμινάριο που παρακολούθησα και που το ανέλαβε κάποιος ηλικιωμένος συνάδελφος φιλόλογος με σπινθηροβόλο βλέμμα, αεικίνητος, γελαστός και ομιλητικότατος μας μίλησε για μια εμπειρία που είχε πριν από πολλά χρόνια σε ένα Ναυτικό Λύκειο. Μας ανέφερε πως ένας από τους τρόφιμους της σχολής παρουσίαζε μονίμως μια ιδιόμορφη αντικοινωνική συμπεριφορά. Μας ομολόγησε πως όταν τα πράγματα έφτασαν στο «απροχώρητο», και χωρίς να αποφασίσει κάποιος από τους καθηγητές να τον πλησιάσει ιδιαιτέρως και να μιλήσει μαζί του για τα ενδεχόμενα προβλήματά του, η σχολή αποφάσισε να του δώσει «τα παπούτσια στο χέρι», με τη δικαιολογία πως επρόκειτο για ένα παιδί με «παραβατική συμπεριφορά». Οι τύψεις που ένιωσε αυτός ο καθηγητής για την ευκολία με την οποία λήφθηκε η απόφαση βρήκαν τη μοιραία δικαίωση τους μερικά χρόνια αργότερα αφού το όνομα του αποβληθέντα μαθητή φιγουράριζε σε όλα τα σήματα της Ιντερπόλ και στους τίτλους των δελτίων: «Πάσσαρης». Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα…
  Δεν ξέρω κατά πόσο μπόρεσα να αφομοιώσω αυτό το μάθημα του συνταξιούχου πια συναδέλφου και δασκάλου μου αλλά στο παρελθόν προσπάθησα, μάλλον ανεπιτυχώς να αποτρέψω την – ελαφρά τη καρδία - αποβολή μαθητών μας από τα σχολεία που εργάσθηκα και που παρουσίασαν και αυτοί (– ές) παραβατική συμπεριφορά. Τα θυμήθηκα όλα αυτά με την αυτοχειρία του 19χρονου Δημήτρη, μια αυτοχειρία που ακολούθησε μετά από μια τριπλή χωρίς προσωποποιημένο στόχο δολοφονική απόπειρα στο χώρο της σχολής του στον ΟΑΕΔ του Ρέντη. Μια εκ πρώτης όψεως απρόσωπη στοχοθεσία που έθετε στο στόχαστρο του όπλου του μια ολόκληρη κοινωνία και του ιδίου συμπεριλαμβανομένου. Φρόντισε να βρει μια λογικά στοιχειοθετημένη δικαιολογία για να αποδείξει ότι ενώ κι ο ίδιος είναι στόχος του όπλου του, αυτός ξεχωρίζει και θα πάει από άλλο δρόμο: θα «φύγει» από την οδό που διαλέγει αυτός και όταν θέλει αυτός, ενώ οι άλλοι θα φύγουν από ένα δρόμο που δεν έχουν διαλέξει….
 Προβληματίσθηκα για δύο πράγματα: το ένα είναι το αν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε μια τέτοια έκβαση και μια τέτοια επιλογή από μεριάς του όχι χτυπώντας ντε και καλά το κακό στη ρίζα του (αυτά είναι αποτελέσματα μιας κοινωνίας σε παθογένεια) αλλά αν κάποιος από τους καθηγητές του είχε επιχειρήσει να τον προσεγγίσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Ίσως και να έγινε κάποια απόπειρα, ποιος ξέρει τώρα πια; Το σίγουρο είναι πως ο Δημήτρης παρουσίασε και στο παρελθόν … «παραβατική συμπεριφορά» και έτυχε παρόμοιας αντιμετώπισης με τον μαθητή Πάσσαρη. Χα! «Εμείς θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα;» σκέφτηκαν σίγουρα κάποιοι … (κι ίσως από αύριο κι εγώ…)
 Το δεύτερο πράγμα που σκέφτηκα είναι πως ο Δημήτρης μαζί με άλλους τρεις τραυματίες βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Ο Δημήτρης, θύμα πρώτα κι αυτός σαν κι εμάς, και μετά θύτης κι αυτός (αλλά όχι ακριβώς σαν κι εμάς) ήταν ο πρώτος που μετέφερε στην Ελλάδα τον «Ελέφαντα» του Γκας Βαν Σαντ. Πρόκειται για μια ταινία στα όρια του σουρεαλισμού και του ωμού ρεαλισμού που αναφέρεται στο φαινόμενο που ενδημεί στη Δύση να «καθαρίζουν» κάποιοι μαθητές στο χώρο του σχολείου τους. Πριν από πολλές δεκαετίες ο εξαιρετικός Κώστας Καρυωτάκης μίλησε για τους «Ιδανικούς Αυτόχειρες». Και τέτοιοι άνθρωποι υπήρξαν πολλοί. Άνθρωποι που δεν άντεξαν το βάρος της ζωής τους, της μοίρας τους, των επιλογών τους και αποφάσισαν να μας χαιρετήσουν ή να μας φτύσουν αλλά χωρίς να μας πειράξουν. Τώρα που η ευθύνη είναι συνολική δεν υπάρχουν πια ιδανικοί αυτόχειρες, μας τελείωσαν αυτοί. Τώρα κι αν υπάρχουν τέτοιοι θα είναι απλά «δανεικοί» από το παρελθόν ίσα για να μας υπενθυμίσουν πως δύσκολα θα βρεις αξιοπρεπή τρόπο για να φύγεις από τη ζωή…

Ενθύμιο από Λισαβόνα

Ένιωσε χνούδια να του γαργαλάνε τα δάχτυλα

Έσταζε σιωπή ο χώρος

Έτσι όπως άπλωσε την ανάσα του εκτεταμένη στο φως

νόμιζε πως η ζωή κέρδιζε σε μήκος

Οι σκιές του δωματίου ανίχνευαν το ζωηρό σώμα του 

καθώς η ανάμνησή τους συνέλεγε σαν μέλισσα

το φως που έμπαινε από το πλινθόχτιστο χαγιάτι

Του ΄ρθε να κλειδώσει μέσα του όλες τις σκέψεις 

και τα πράγματα του κόσμου κι άρχισε

ο δεξιός δείκτης να κάνει αναπαίσθητες διπλές κινήσεις

λες και τα μάζευε στο είναι του με "αντιγραφή - επικόλληση"

τα οικεία και ανοίκεια βλέμματα.

Ένιωσε έτοιμος και ασφαλής

Έστρεψε το πρόσωπο  ενενήντα μοίρες προς τα πάνω

Η στέγη του ανασηκώθηκε, τον χαιρέτησε

και πέταξε για πάντα στο Βορρά.

"Dust of Time" - "Η Σκόνη του Χρόνου" (ή "το Τρίτο Φτερό") του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Έχουν περάσει λίγες ώρες και προσπαθώ ακόμα να συνέλθω από την ανατριχίλα που πέρασα βλέποντας τη «Σκόνη του Χρόνου». Είναι αλήθεια πως ακόμη δεν θέλω αυτό το συναίσθημα να πάρει τέλος επειδή κατάλαβα πως, επιτέλους, δώδεκα περίπου χρόνια μετά από «το Βλέμμα του Οδυσσέα» ο Αγγελόπουλος μας χάρισε ένα νέο ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο σκηνοθέτης κατάφερε να επαναλάβει και να εκθέσει τον εαυτό του με πρωτόγνωρο τρόπο, φέρνοντάς μας μπροστά στα πιο ομιχλώδη και ζωογόνα αρχέτυπά μας.

 Αν η ανθρώπινη ιστορία είναι τραγική τότε ο Αγγελόπουλος μας το δείχνει με τον πιο δραματικό και επώδυνο συναιασθηματικά τρόπο. Η Ιστορία ταυτίζεται με την Τραγικότητα του Ανθρώπου γιατί ο Έρωτας είναι η μεγαλύτερη δύναμη στο Σύμπαν. Είναι αυτή που απαλύνει κάθε πόνο, αυτή που μπορεί να σε οδηγήσει στις πιο ακραίες πράξεις, αλλά και στις πιο ευγενικές. Ο Έρωτας είναι ανυπέρβλητος όταν είναι αληθινός και κρατά μέχρι το ΤΕΛΟΣ. Αλλά η εδώ ζωή μας είναι η ιστορία μας και η «ΙΣΤΟΡΙΑ» μας. Χωρίς τον Έρωτα δεν θα είχαμε ούτε την ιστορία ούτε την «ΙΣΤΟΡΙΑ».

 Έχω, επίσης, την εντύπωση πως ο Αγγελόπουλος δίνει για πρώτη φορά ένα σαφές, καθαρό, αισιόδοξο μήνυμα. Όμως, για να το λάβεις πρέπει να μπεις σε αυτό «Ομιχλώδες Τοπίο της Ιστορίας» και να ρουφήξεις από το μεδούλι του, όπως ρούφηξαν οι εξεγερμένοι του τελευταίου Δεκέμβρη. Να ερωτευτείς τον εαυτό σου και τους άλλους μέσα από την Ιστορία. Αν βγεις εκτός, μάλλον θα νιώσεις και θα καταλάβεις λιγότερα (αλλά κρατώ και μια επιφύλαξη γι΄ αυτό το τελευταίο). Η ισχυρότερη πηγή ζωής του ανθρώπου, ο Έρωτας που μετουσιώνεται σε Αγάπη, από αυτήν έρχεσαι, και με αυτήν φεύγεις από το πεδίο μάχης της επίγειας προσωρινότητας, αφού πρώτα έχεις απλωθεί, αφού έχεις διαχυθεί παντού.

Δεν μπόρεσα (και δεν ήθελα) να ελέγξω τους δακρυϊκούς μου αδένες κατά τη διάρκεια της ταινίας. Εύχομαι από καρδιάς να μην τους ελέγξετε ούτε εσείς…

http://www.dustoftime.com.

Συνέντευξη Θόδωρου Αγγελόπουλου στον Αντώνη Περιβολάκη για την εφημερίδα "Πυξίδα"

Η ώρα της Γης: Σβήστε τα φώτα, ανάψτε το Βέγα, τον Αλδεβαράν, το Άλφα το Μεγάλου Κυνός

Είναι πολύς ο θόρυβος της πόλης και συνάμα βαρύς ο θόρυβος της ζωής όταν αυτή εισχωρεί σε «υπεύθυνα» ενήλικα άτομα. Βιώνουμε ως ενήλικες και τα δύο είδη θορύβων μαζί με άλλους γλυκύτατους θορύβους της ζωής ή, καλύτερα, ήχους που λέγονται έρωτας, αγάπη, παιδιά, νόστος, φιλία, ιδέες… Τους θορύβους τους ακούμε. Τους ήχους τους αφουγκραζόμαστε. Να, λοιπόν, που θαυμάσια εδέσματα από ήχους των παιδικών μου χρόνων έρχονται συχνά πυκνά στην μνήμη μου. Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό μου να έρχεται απαλά η Νύχτα με Νι Κεφαλαίο και να είναι στολισμένη σαν Νύφη με Νι Κεφαλαίο. Το Νυφικό ήταν τα αστέρια του ουρανού και η ουρά του Νυφικού ήταν ο Ιορδάνης Ποταμός, ο Γαλαξίας μας. Και ήταν εκείνες οι νυχτερινές Ουράνιες εξερευνήσεις μου που ξεπερνούσαν κάθε Λουντεμικό συνειρμό, που έκαναν τις έννοιες του «θαυμάζειν» και του «απορείν» να διεισδύουν σχεδόν ερωτικά η μία στην άλλη, που έκαναν τον νου να αναθαρρεύει και να σαλεύει σε αέναους διαδρόμους της Ύλης, του Πνεύματος, του Σώματος, του Αίματος, της Ιστορίας, του Όλου, του Χάους, της Θεογονίας. Αργότερα, διδάχθηκα Αστρονομία, Μαθηματικά, Φυσική, έγινα και Μαθηματικός, και έκτοτε εξακολούθησα να ενημερώνομαι για τα τεκταινόμενα στο χώρου της Επιστήμης του Μεγάκοσμου. Παρ΄ όλα αυτά, κάθε φορά που θα κοιτάξω τ΄ αστέρια λέω, ως άλλος Σωκράτης, «τι είναι Αυτό;»… 
Περίμενα, λοιπόν, με λαχτάρα, εκείνα τα τρυφερά χρόνια, να καθίσω την νύχτα έξω στην αυλή του σπιτιού στο χωριό, να γυρίσω τα μάτια σαν ιερόσυλος Εκεί Ψηλά και να αναρωτιέμαι την ίδια στιγμή για χίλια πράγματα και να δίνω μέσα από το αστέρινο βλέμμα σε κάθε ερώτηση μυριάδες απαντήσεις. Όμως, ένα βράδυ του Ιούλη, θα ‘μουν δεν θα ‘μουν 14 χρονών, ανακάλυψα ότι τα αστέρια χάθηκαν. Όχι γιατί κρύφτηκαν πίσω από σύννεφα, αλλά επειδή το κοινοτικό συμβούλιο αποφάσισε να βάλει έξω ακριβώς από την αυλή του σπιτιού μου ένα στύλο με λάμπα που, ναι μεν εξυπηρετούσε τους ανθρώπους, αλλά καθώς αυτή έριχνε το τεχνητό της φως στα παιδικά μου μάτια, μού έκοβε το φυσικό φως των αστεριών. Θύμωσα!… Μα γρήγορα το μυαλό μου πήρε στροφές και βρήκα τη λύση: πήρα πέτρες … Κι αντί να πετραδίσω το φεγγάρι, ως άλλος Ψαραντώνης, άρχισα να πετραδίζω τη λάμπα του στύλου, εκείνη τη λάμπα που με το φως της έσβηνε το φως των αστεριών, το φως των ονείρων μου. Παρά την αδεξιοσύνη μου στο σημάδι, δεν χρειάστηκαν αρκετές προσπάθειες. Ένα θαυμάσιο «ΠΑΦ!!…» ακούστηκε, και ο κήπος και η αυλή λούστηκαν και πάλι στο φως των αστεριών! 

Σήμερα, όσοι ζούμε στις πόλεις ξεχάσαμε τι θα πει «έναστρος ουρανός». Είτε γιατί τον σκεπάζει η φωτεινή αχλύ από τα πολλά φώτα, είτε επειδή κάποιου είδους μυστήριο βλαβερό νέφος θα έχει επικαθίσει πάνω από το κάθε «κλειστόν άστυ». Το παράδοξο είναι ότι αν κάποια γωνιά της πόλης δεν φωτίζεται, ζητάμε να φωτιστεί και αυτή, δήθεν για «λόγους ασφαλείας». Έτσι, δεν μας απομένει πια, παρά να περιμένουμε το καλοκαίρι, να βρεθούμε νύχτα σε κάποια παραλία για να δούμε το θαύμα της ζωής να υπερίπταται πάνω από τα ματαιόδοξα κεφάλια μας. Μάλλον θα πρέπει πλέον να θεωρήσουμε τον έναστρο ουρανό ως στοιχείο της παγκόσμιας πολιτιστικής μας κληρονομιάς και να θεωρηθεί είδος «υπό προστασία» για να μην το δούμε κάποια μέρα και αυτό είδος «υπό εξαφάνιση». Πότε επιτέλους θα σβήσουμε τα ψεύτικά μας φώτα, να πέσει το σκοτάδι και να καταλάβουμε ότι αρκεί ένα βλέμμα εκεί ψηλά για να δούμε τα όνειρα όλων των ανθρώπων να γίνονται αληθινά;

Η Ώρα της Γης

Night On Earth - "Second Hand"

Το συγκρότημα Night On Earth παρουσιάζει τη δεύτερη δουλειά του, δύο χρόνια μετά από τη κυκλοφορία του πρώτου τους διπλού CD. Πριν από 3 περίπου χρόνια προσέγγισαν τον Θανάση Παπακωνσταντίνου (Θ. Π.) και τον έφεραν σε επαφή με τα πειράγματα που είχαν κάνει οι ίδιοι σε δικά του τραγούδια. Δεν άργησε να προκύψει μια συνεργασία και μια στήριξη του συνθέτη προς το συγκρότημα που καρπό της είχε αυτήν την παραγωγή: το νέο τους έργο είναι το “Second Hand”, μια πρόταση διασκευών πάνω σε τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μέχρι τώρα ο Θ.Π. μάς είχε συνηθίσει, ως επί το πλείστον, σε live διονυσιασμούς, για να μας «γλυκάνει» τα αιώνια ερωτήματα του Χρόνου, του Θανάτου, του Υπερπέραν. Αυτή η θεματολογική βάση στάθηκε το εφαλτήριο για τους Night On Earth ώστε να ξαναδουλέψουν ένα ερωτικό (τα «Λάφυρα») και άλλα οκτώ τραγούδια μεταφυσικού περιεχομένου του Λαρισαίου τραγουδοποιού συν ένα ορχηστρικό του που εδώ παρουσιάζεται με στίχους. Η  Σοφία Σαρρή κρατά τα σκήπτρα στη φωνή διατηρώντας την σε ένα τεντωμένο σχοινί μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Το βιολί του Γιάννη Κρητικού απαλύνει - χωρίς να μας διώχνει - το αίσθημα του φοβικού δέους που προκαλεί αυτή η θεματική. Το πιάνο του Κωστή Ζουλιάτη φαντάζει να κρατά τις ισορροπίες σε ένα δύσκολο, ομολογουμένως, εγχείρημα. Όλα τα κομμάτια κατασκευάζουν ένα περιβάλλον με χαμηλό έως ανύπαρκτο φωτισμό, είναι υποβλητικά, σπαρακτικά και εκτείνονται στο χώρο και στο χρόνο. Το πρώτο κομμάτι («Γλώσσες του Κάμπου») συνιστά από μεριάς τους την καλύτερη δυνατή εισαγωγή στο θέμα και αξίζει η εισαγωγή να γίνει "μάθημα" σε έργα του είδους. Επηρεασμένο από το έργο “Tongues of Fire” του Γιάννη Χρήστου, πρόκειται για μια έντεχνη «βαβέλ» ήχων και στίχων που έχουν άμεση παραπομπή στο μέχρι τώρα έργο του Θ.Π. Τα τραγούδια «Λάφυρα» και «του Ασώτου» διατηρούν τον ελληνικό στίχο ενώ τα υπόλοιπα οκτώ παρουσιάζονται με ελεύθερη απόδοση στα Αγγλικά. Το “Atman” μοιάζει με ένα αγωνιώδες τριπ αναζήτησης εξόδου από κινούμενες σκιερές λούπες του φωτός μας έρχονται στο νου παραπομπές του τύπου «Κραυγή» του Μουνκ. Νομίζω πως ακούγοντάς το και κλείνοντας τα μάτια δύσκολα θα αποφύγεις εκτινάξεις φόβου από τον ίδιο σου τον εαυτό. Κατά την άποψή μου μια από τις κορυφαίες στιγμές του έργου είναι η δύναμη, η ένταση και η συγκίνηση του τραγουδιού «Τρεις Ανθοί», εδώ με τον τίτλο "Crocus". Η Σοφία δίνει για άλλη μια φορά τα ρέστα της. Όμως, τέλος καλό όλα καλά. Κάθε ταξίδι με το τρενάκι του τρόμου τελειώνει με ένα ... χαμόγελο. Η παρέα φροντίζει να μας … γλυκάνει στο τέλος υπενθυμίζοντάς μας πως «τα βήματά μας, άθελά μας , είναι δώρα ακριβά…» μέσω του δικού τους Vesper (Αποσπερίτη). Πρόκειται, εν τέλει, για έναν δίσκο που μας παίρνει από το χέρι για να κινηθούμε σε επικίνδυνες και γοητευτικές ατραπούς…. Και, αλήθεια,τι θα ήταν η γοητεία χωρίς τον κίνδυνο; Ας παίξουμε το παιχνίδι...

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του δίσκου "Second Hand" θα γίνει από άπασα την  κολλεκτίβα των Night On Earth την Πέμπτη 19 του Μάρτη 2009 (γιορτάζουν ο Χρύσανθος και η Χρυσάνθη ...  άσχετο...) στο Gagarin 205  . Πιστοί και άπιστοι (προπαντός οι τελευταίοι) ακυρώστε κάθε ραντεβού σας για εκείνη τη μέρα προκειμένου να έχετε την εμπειρία μιας ... Νύχτας στη Γη. 

Από το Τείχος των Δακρύων στο "Ράλλυ των Δακρύων"

Παλαιστίνη!

Σαν μια Πελοπόννησος, τόση δα είναι...

κι όμως είναι εδώ και τρεις χιλιάδες τριακόσια χρόνια μια γη που ολοι την ποθούν αλλά δεν θα πάρει ποτέ κανείς...

τόπος που γένησε τρεις θρησκείες: Ιουδαϊσμό, Ισλαμισμό, Χριστιανισμό. 

Υπάρχουν εκεί και οι τρεις, ανευλαβείς και λεηλατημένες...

Και η Γάζα, η πρώτη των πρώτων, αποικια κάποιων "Φιλισταίων" (Πελασγών)  που αργότερα μετονομάστηκαν σε "Παλαιστίνιους". (Μια λωρίδα με μόλις ... 64 χιλιόμετρα μήλος και 12 πλάτος).  Κι ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν μαζί με άλλα φύλλα,  Αχαιών, Σικελών και Δαναών. Να γιατί νιώθουμε αδέρφια με αυτόν το λαό. Και αυτοί μας νιώθουν ακόμα περισσότερο απ΄ ο,τι εμείς. Και περιμένουν από εμάς... Περιμένουν...

Ίσως... λέω... ίσως, αν δεν είχαμε γίνει αρκετά αναίσθητοι και εθισμένοι στους "πολέμους του καναπέ", ίσως και να κάναμε κάτι παραπάνω. Ίσως ακόμα - ακόμα και να είχε τα κότσια κάποιος από αυτούς που βρίσκεται στους γνωστούς θώκους της χώρας μας να καταδικάσει το Ισραήλ πριν από τον συντηρητικό Σαρκοζί και την ομογάλακτή του Αγγέλα Μέρκελ.

Πόσο ξεφτιλισμένοι πρέπει να έχουμε βρεθεί στα μάτια τους;

Μακάρι, μακάρι να υπάρχει (που αμφιβάλλω) ένας Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των Παλαιστινίων που "φεύγουν". Μόνο γι΄ αυτό το λόγο θα ήθελα να υπάρχει ένας Θεός... μόνο γι  αυτό.

Κι αν υπάρχει, ας μην είναι ... νεοέλληνας.

Σήμερα Ο Γ. Κακουλίδης όταν του ζητήθηκε να κάνει μια ευχή για τη νέα χρονιά είπε "τώρα δεν μπορώ πια να εύχομαι ... μπορώ μόνο να προσεύχομαι"

"...δάκρυα, με θλίψη αυθεντική, στους βλεννογόνους..." - σκέψεις με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πρέπει να γράψεις μερικά πράγματα για το πιο σημαντικό κοινωνικό γεγονός των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα , ένα γεγονός που σε χρόνο «ντε τε» ξεπέρασε τα σύνορα και άγγιξε ευαίσθητες συναισθηματικές και κυρίως πολιτικές χορδές στη νεολαία του Δυτικού κόσμου. Και πώς μπορείς να πεις πράγματα που δεν θα έχουν ήδη ειπωθεί από άλλους; Η ουσιωδέστερη άρθρωση λόγου γι΄ αυτά γίνεται από τον άναρθρο λόγο των κινημάτων που αναδύουν οργή, αγανάκτηση… 
Όντας στο χώρο της εκπαίδευσης έχω το πλεονέκτημα να ακούω από πρώτο χέρι όλα αυτά που κάνουν τα παιδιά να εξοργίζονται. Και τα ακούω χρόνια τώρα. Τόσο τα λόγια τους, όσο και οι πρακτικές τους είναι ογκώδες βαρίδι, αφού ένα σημαντικό μέρος των παιδιών που διδάσκω ανήκουν σε «απόκληρα» τμήματα της κοινωνίας μας. Αναρωτήθηκα πολλές φορές αν αυτά τα λόγια τα ακούμε όλοι οι εκπαιδευτικοί ή τα βάζουμε απλώς κάτω από το χαλί, σε καιρούς εξαπλωμένης αφασίας. Βέβαια, αναρωτήθηκα, επίσης πολλές φορές, αν τα ακούν οι γονείς αυτών των παιδιών, αν η «ενήλικη» βολεμένη ( και καλά… ) κοινωνία μας ακούει τους νέους αυτής της χώρας. Μα πάνω απ΄ όλα αναρωτιέμαι καθημερινά για το αν αποκωδικοποιώ σωστά τα μηνύματα των παιδιών μου, τα μηνύματα των μαθητών μου, τα μηνύματα όλων αυτών που το βλέμμα τους απευθύνεται προς το βλέμμα μου εκπέμποντας σήματα αδημονίας, προσμονής, οργής, με παράσιτα ελπίδας και απελπισίας. Και ο ενήλικος κόσμος γύρω μου προσπαθεί, του κάκου, να ζεσταθεί τυλιγμένος σε γάζες εμποτισμένες στον νεποτισμό, τον ατομισμό, την ιδιώτευση.
 Ας είναι… Εγώ θα επιχειρήσω  την ερμηνεία μου για τα γεγονότα, κι ας με προλάβουν αυτά, κι ας έχει μεταφερθεί η εξέγερση σε άλλες χώρες. Ευτυχώς, στην ιδιόμορφη δικτατορική δημοκρατία που ζούμε μπορούμε ακόμα να συζητάμε και να σκεφτόμαστε, έτσι λένε ακόμα οι διατάξεις του Συντάγματος. Προφανώς η ανθρώπινη σκέψη και κρίση θεωρείται σήμερα προσοδοφόρος παράγοντας του συστήματος Εξουσίας. Απλώς, πρώτο μου μέλημα κάθε πρωινό, είναι να ελέγξω αν πάνω απ΄ όλα στη χώρα μου είναι το Σύνταγμα, η Κυβέρνηση, η Αστυνομία, ο Κούγιας ή ο Πρετεντέρης.
 Έχω την άποψη ότι η έννοια της «Εξουσίας» είναι μια έννοια εντελώς παρεξηγημένη από τον περισσότερο κόσμο. Και μάλιστα η παρεξήγηση αυτή βολεύει πολλές φορές αυτούς που στην συγκεκριμένη ιστορική στιγμή βρίσκονται σε μικρούς ή μεγαλύτερους θώκους. Οι περισσότερες θεωρίες που προέρχονται από το μεγαλύτερο μέρος του ιδεολογικού φάσματος υιοθετούν την άποψη πως υπάρχει ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος σε αυτήν τον κόσμο, πως πάντα έτσι ήταν, δε γίνεται αλλιώς. Μάλιστα ένα μεγάλο μέρος πιστεύει πως η συντήρηση αυτού του πράγματος είναι που κρατά ζωντανό και σε εγγρήγορση έναν κοινωνικό οργανισμό, άσχετα αν αυτός ο οργανισμός θα έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Οι οπαδοί των ιδεών της Αριστεράς πιστεύουν ότι την εξουσία θα πρέπει να την πάρει είτε η «εργατική τάξη» είτε αυτή να περιέλθει, εν πάση περιπτώσει, σε χέρια ανθρώπων άμεμπτων και ευαίσθητων που προέρχονται, κυρίως, από τα «κατώτερα» και τα λιγότερο ευνοημένα στρώματα της κοινωνίας. 
Στο παρελθόν προσπάθησα αλλού να διατυπώσω μια διαφορετική και πιο ολιστική προσέγγιση της έννοιας της Εξουσίας. Εν ολίγοις, πιστεύω πως η «Εξουσία» είναι ένα δίχτυ. Στους κόμπους του και στα νήματά του βρίσκονται όλα τα πρόσωπα και όλοι οι θεσμοί μιας κοινωνίας. Οι άνθρωποι, οι αντιλήψεις τους, τα ήθη τους, οι νόμοι τους, η επιστήμη τους, ο τρόπος που κατασκευάζουν τις αλήθειες τους, η ιστορία τους, όλα αυτά μαζί είναι η Εξουσία. Και η σημερινή Εξουσία για να λειτουργεί ως τέτοια, απαιτεί «εξουσιαστές» και «εξουσιαζόμενους». Θεμιτό θα ήταν να αποτολμήσει κανείς και τη σκέψη ότι σε ένα τέτοιο πλαίσιο ακόμα και η πράξη αντίστασης στην Εξουσία είναι μέρος αυτής της Εξουσίας…
 Η Ελλάδα είναι έχει ένα χιλιομανταρισμένο δίχτυ Εξουσίας. Έχει νήματα αρχαιοελληνικά, βυζαντινά, γύφτικα, βλάχικα, ευρωπαϊκά, αμερικάνικα, δημοκρατικά, βασιλικά, κομμουνιστικά, αυταρχικά, ανθρώπινα, ζωώδη, παρτάκικα, διογένικα, κολοκοτρωνέικα, φιλελεύθερα, επαρχιακά, μικροαστικά, Αριστοτελικά, χριστοδουλικά, κιμπάρικα, πούστικα, ανατολικά και δυτικά… Απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης αυτού του εξουσιαστικού μορφώματος είναι η έλλειψη σεβασμού της ύπαρξής του σε όλα τα επίπεδα, γι΄ αυτό και το ιδιότυπο αυτό μοντέλο μοιάζει να οδεύει προς την απόλυτη κατάρρευση. Εξάλλου, η Ελλάδα ήταν πάντα για όλους τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς ένα δυσερμήνευτο μόρφωμα που θύμιζε περισσότερο έναν μεγαλόκαρδο αλήτη που προσπαθεί να ντυθεί σαν ευγενής, αλλά φορώντας πάντα κλεμμένα ρούχα. Θέλει να μένει στην καλύβα που ο ίδιος καταστρέφει, αλλά η καταστροφή του εαυτού του είναι όρος ύπαρξης. Αυτός ο τρόπος ύπαρξης είναι η Εξουσία του ή καλύτερα, η Αυτεξουσία του. 
Και καλά, αυτό το θεωρητικό σχήμα που αδρά σκιαγραφήσαμε, μπορεί να λειτουργεί με όρους κοινωνιολογικούς ή μπορεί και με όρους … ποιητικούς. Όμως αυτός ο χώρος αποτελείται από ζωντανούς οργανισμούς και δη ανθρώπους που πρέπει όπως - όπως να επιβιώσουν. Και αυτό το «όπως – όπως» μεταφράζεται στα μάτια μας άλλοτε σε ληστεία και άλλοτε σε επαιτεία. Στα χρόνια που πέρασαν πριμοδοτήθηκε η ληστεία που έλαβε διάφορες εκφάνσεις (νεποτισμός, διαφθορά, χρηματισμός, συναλλαγή, καταστροφή και ιδιοποίηση δημόσιας περιουσίας…) Οι πολίτες αυτής της χώρας έμαθαν να δέχονται ως αναγκαίο κακό την ύπαρξη ενός «δικού τους ανθρώπου» που θα τους κάνει τη «δουλειά». Βεβαίως, δέχθηκαν ακόμη ότι ο θεσμός της Δικαιοσύνης δεν θα λειτουργεί, με την έννοια ότι θα λειτουργεί κυρίως για την εξυπηρέτηση ιδίου οφέλους σε σημαντικές υποθέσεις (με το αζημίωτο). Και το Μέγα Γρανάζι που θα κρατά γερά τον μηχανισμό της ανυπαρξίας θα είναι το γρανάζι της Αστυνομίας. 
Όπως είναι φυσικό, αφού όλοι είναι ταχτοποιημένοι με αυτόν τον μηχανισμό Εξουσίας που για να υπάρχεις πρέπει να τον συντηρείς και να μετέχεις σε αυτόν, δεν μένει τίποτα πια για τη νεολαία. Ούτε Παιδεία, ούτε φαΐ. Αλλά για πρώτη φορά μετά από πολλά - πολλά χρόνια βρίσκεται στα σπάργανα μια γενιά μέχρι την ηλικία των 35 που φαίνεται πως θα ζήσει μέρες χειρότερες από αυτές των πατεράδων της. Και δεν είναι υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν νέο από το να βλέπει κατασκότεινο το μέλλον του. Από την Ληστεία τώρα πια περνάμε στην Επαιτεία. Και την ευθύνη γι΄ αυτό την γκρίζα προοπτική δεν την έχουν ούτε οι μεγαλοαστοί μόνο, ούτε τα Μονοπώλια και οι Πολυεθνικές μόνο, ούτε το σκοτεινό παρακράτος μόνο, ούτε το Χρηματιστήριο και η ΟΝΕ μόνο … 
Φταίμε και όλοι εμείς οι νεότεροι και οι παλιότεροι που με την υιοθέτηση ενός ιδιόμορφου ελληνικού πολιτικού ατομισμού συντηρήσαμε έναν καρκίνο στα σπλάχνα μας και τον παραδίδουμε στη νέα γενιά που φυσικά μάς τον πετά στη μούρη. Προκειμένου να αποτινάξουμε το καρκίνωμα και να δώσουμε στους νέους ένα δώρο πιστεύω πως θα πρέπει να στηρίξουμε οποιαδήποτε ανιδιοτελή κίνηση υποστήριξης της αξιοπρέπειάς τους. Τέτοιες ανιδιοτελείς πρωτοβουλίες δίνουν πνοή σε ολόκληρο τον άρρωστο οργανισμό μας που κυοφορεί κάτι καινούριο. Το ερώτημα είναι: ευελπιστώντας πως αυτή η εγκυμοσύνη δεν τήκτει εκτόπλασμα, θα γεννηθεί κάτι που απλώς θα διαμορφώσει καινούριους όρους Εξουσίας ή που θα οδηγήσει στην έλλειψη μορφών Εξουσίας; Το τελευταίο μοιάζει ιδανικό και μακρινό αλλά τολμώ να πω ότι με σαγηνεύει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο εξουσιαστικό σχήμα. 

Ελπίζω, αν μη τι άλλο, με τους (απολίτικους;) αγώνες αυτής της περιόδου, να δώσουν οι νεότεροι σ΄ εμάς και στους ίδιους εκείνο το μάθημα αξιοπρέπειας που εμείς και οι προηγούμενοι δεν τους δώσαμε. Για τα υπόλοιπα μαθήματα, υπάρχουν τα φροντιστήρια… Ναι … εντάξει…. υπάρχουν και τα σχολεία… Αλλά τα καλύτερα σχολεία είναι τα σχολεία των δρόμων, - εξάλλου, η αποδοτικότερη διδασκαλία είναι η ... βιωματική.

σ.σ. ο τίτλος είναι κλεμένος από τους στίχους του Κώστα Τριπολίτη στο τραγούδι "Χαίρε φτώχεια"

Γυρίζουμε σελίδα

Είναι αλήθεια, πάει καιρός... Όχι πολύς, αλλά αρκετοί μήνες. Αλλά δεν βρίσκω λόγους να βγάλω πράγματα με το ζόρι. Αυτά που βγήκαν, βγήκαν, δημοσιεύθηκαν εδώ, βρήκαν τους λιγοστούς αναγνώστες τους, τους ταπεινούς φίλους, και συνεχίζουμε, αλλά πώς τώρα; Βάλαμε πρώτα λιγα labels εν είδει αρχειοθέτησης και όπου βγει... Όμως τώρα όλα ειναι καλά (;). Θα πειραματιστούμε σε άλλες μορφές λόγου, θα κινηθούμε ίσως και σε άλλα πεδία. Ας είναι κι έτσι. Ευχαριστώ όσους έριξαν έστω και μια ματιά και κάτι σκέφθηκαν πάνω σε αυτά που είπα. Γυρίζουμε σελίδα...

Αλέξανδρος - Ανδρέας Γρηγορόπουλος

Πόσο ... μα πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσουμε σ΄ αυτόν τον τόπο;

Ο πατέρας μου έλεγε:

Στην Ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους

Στον Πόλεμο ... οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους...

Πρέπει να πάρουμε χαμπάρι πως 

έχουμε ΠΟΛΕΜΟ ... μ΄ αυτούς που σκοτώνουν εμάς και τα παιδιά μας...

Ονειρο Ισημερίας

Εγκιβωτισμένος σε ατραπούς
Σε ακολουθώ ανυπεράσπιστος
Περνώντας, ελαφρά τη καρδία,
Από το φως στο σκοτάδι ... και τ΄ ανάπαλιν
Σαν παλιάτσος που ξαναχαράζει την πεπατημένη του πορεία
Υποταγμένος σε στροβιλισμούς υποσχέσεων
Για την ανάληψη της διεύθυνσης του τσίρκου...

Κι όμως, καθώς η γλώσσα σου χαριεντίζεται με τις αναστολές
Κτίρια υψώνονται μέσα από τα δάση μου κι από τις θάλασσές μου
Κρύβουν κώδικες, ποιήματα, έρωτες και καλέσματα
Παράθυρα ανοίγουν για να φωτίσουν τα δωμάτια
ή για να ανακουφιστούν οι άδειοι θαμώνες
Από τα άπειρα "Page not found"
Είσαι σε ένα από αυτά μα δε σε βλέπω
Κοιμάσαι
Υπάρχω
Υπάρχεις
Και το ξέρουμε
Μια ζωντάνια με ορθώνει από τους μαύρους λήθαργους
Κοίτα στο βραχώδες όρος με τους οικισμούς: έχει κι εκεί καπνούς
Ανήσυχους, γλυκούς, καυτούς, ζαχαρώδεις,
Ασπρους σαν ομίχλη, πληθωρικούς σαν τα παιδιά.
Ηφαίστειο, τάχα τα μάτια.
Ας πάει κάποιος να σβήσει τις φωτιές ... αν υπάρχουν...


Λάθος! είναι από εδώ!
Το Σύμπαν σττρέφει τους προβολείς του προς τα εδώ...
Καίει το πάτωμα...
Καίνε οι ταράτσες που άφηνες τους χυμούς σου
Καίνε οι μικροί διάδρομοι, τα υλικά, τα σύγχρονα οικοδομικά υλικά
Γαμώ το, είναι πανάκριβα...

Ησύχασε, τώρα!
Κάτω από ένα φεγγάρι που ξανάρθε, όπως πάντα, σαν πιστό σκυλί
(πώς το εκλαμβάνετε αυτό;)
Υπάρχουν σχέδια χαρτογραφημένα
Στις ταράτσες των μεσουρανούντων αρχιτεκτονημάτων μου
Από κεί θα ζήσω με απανωτά άλματα στους κυκλαδίτικους διαδρόμους
Στα στενά της μεγαλούπολης
Πάντα εγκιβωτισμένος σε ατραπούς
(πώς αλλιώς να σε βρώ
αν δεν σε χάσω στα ανυπόφορα καταμεσήμερα
στις θερινές νύχτες του χειμώνα;)

Χαράζει....

Flashback

Οι λίθινοι όγκοι των ονείρων συνάχθηκαν
Αποφάσισαν συλλήβδην την αθώωση των ροών
Συνέταξαν ειδοποίηση στις πηγές
Εν είδει τελεσίγραφου
Χωρίς στοιχεία, ας είναι gratae οι ροές
Δέον όπως οι γεννήτορες επωμισθώσιν την ευθύνιν
και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν
Ας είναι σκληρή η πέτρα των ορμέμφυτων
Ας είναι θερμή η διαταρχή των ζυγών
Α!... Χωλαίνουν τα ροδίσματα στο σκοτάδι
Απώλεσαν την περηφάνεια τους

Sui generis

Ας υπάρξουμε και αύριο…
Ποιος ξέρει;
Ίσως περάσει ο ξωμάχος της Καρχηδόνας
Αυτός που λάτρεψε τους Βογόμιλους

Καλή ιδέα! Ας πιούμε στην αντιστροφή των ρόλων!...
Φόρεσε εσύ τώρα τα τεχνητά επινεφρίδια
Πως είπατε;… Δεν βλέπετε καλά;…
No problem, dear...
Θα κάνουμε άμβλωση των δακρυικών σας αδένων
Μη! ξέρετε, είμαι ευσυγκίνητος και με πειράζει η υγρασία
Μου προκαλεί προκάρδιο άλγος, to tell the truth…
Όμως θα βρω τα σημεία καμπής των νεοσσών
Και θα προσφέρω ανυπερθέτως θυσίες στους Οφιούχους.

Πρόσθεσα κι άλλο κουμπί στο πληκτρολόγιο
Γράφει «γράψε ποίημα», δεν είναι χάρμα;

Μονόλιθε, ας υπάρξουμε και αύριο, μονάχα για ένα αύριο, ε;;;

Από το Δέρμα του Φιδιού

Κάηκαν οι άνθρωποι της βροχής
Και γέμισε ο τόπος με γιορτή
Και Αγάπη, τόση πολλή Αγάπη!
Ανυπέρβλητα οδυνηρή και λασπωμένη
Με ακρωτηριασμένα μετατάρσια
Παντιέρες διαλαλούσαν την ανάσα της
Και μέσα στην Αγάπη είδε ψυχές καταχθόνιες
Νεκρούς της βαβυλώνας.
Πέτρες του Σινά ρέουν στις φλέβες του
Είναι οροθετικός. Σκέφτεται!...
Δεν μπορεί να υπομένει την Αγάπη
Ω αγαπητέ! don’t worry
Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας,
Το νόσημά σας είναι αυτοάνοσο
Μια εκτίναξη αστραπής και λοιδορίας
Σαν τα Ερέβη της Μεγάλης Παρασκευής
Ευχαριστώ γιατρέ, τα λέμε σε κάποια άλλη ζωή…

Ο συριγμός

Πάλι σκέφτεσαι με τ΄ ακροδάχτυλά σου
Χλευάζεις τους μαστροπούς ποιητές
που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Η τιμωρία σου θα είναι το Μαύρο Δωμάτιο
Με την υγρών κρυστάλλων οθόνη
Μη χαίρεσαι…
Θα τη βάλουμε για να μπορεί να κλαίει μαζί σου

Προσοχή! Είπα πριονίζεις και όχι ιονίζεις

Υδράργυρος στον ακουστικό πόρο;
Μα αυτό είναι θαυμάσιο
Και βδέλλα στον νωτιαίο μυελό…
Πριονίζεις την έρπουσα διαταραγμένη σου λίμπιντο
Νωρίς το θυμήθηκες αγαπητέ
Είπα πριονίζεις και όχι ιονίζεις
Σύνελθε.
Ακόμα χαίρεσαι με τη χαρά; (σύστιχο το λέγαμε αυτό)
Και πόσα μονοπάτια ακόμα με ποιήματα…
Ας σε έχει καλά ο Όσιρις στο Μαύρο Δωμάτιο
Εγώ περιμένω τον συριγμό των τεθνεώντων