Ξέσπασε στις τέσσερις ο Αγέρας

Ξέσπασε στις τέσσερις ο Αγέρας

Ξέσπασε στις τέσσερις ο αγέρας
Ξέσπασε και ράγισε ο αγέρας τις καμπάνες
Που ταλαντεύονται ανάμεσα ζωή και θάνατο
Εδώ, στ΄ ονειρικό βασίλειο του θανάτου
Ο εγερτήριος απόηχος μιας μάχης που σαστίζει
Όνειρο είναι τάχατες ή κάτι άλλο
Όταν του ζοφερού ποταμού η επιφάνεια
Γίνεται πρόσωπου που ιδρώνει δάκρυα;
Είδα, πέρ΄ απ΄ το ζοφερό ποτάμι,
Ξένες λόγχες να σκαλίζουν τη φωτιά του στρατοπέδου
Εδώ, πέρ΄ απ΄του θανάτου τον άλλο ποταμό
Σείουν τις λόγχες τους Τάταροι ιππείς

T.S. Eliot
(σε μετάφραση Λ. Κ. Βατάκα)

στην Davoine

Ναρκισσισμός: δρόμος για να ξορκίσεις το θάνατο;

Τρόπος για να ξορκίσεις το άλλο;

Ένας φόβος ρίχνει τον ίσκιο του στην ύπαρξη

Το λογικό τρέμει στη ιδέα του αγνώστου

Γυρνάς στον εαυτό σου, στο σάμα σου

Αλλά το σχήμα χάνεται

Λιώνει, σαν μέλι χύνεται

Έρχονται τα ξωτικά και το γεύονται

Σύμβολα, Σύμβολα, Σύμβολα

Οι λέξεις δεν σχετίζονται με τα πράγματα

Μόνο οι Μαθηματικές Ιδέες είναι σταθερές

Σαφείς , Καθαρες, Αμολυντες

Τις χάιδεψε η αυτοκάθαρση

Και ο Θεός: το Ένα

Το σφάλμα των θρησκειών είναι ότι επιχείρησαν να μορφώσουν το Θεό με ανθρώπινα...

Πίστευαν οι θνητοί πως έχτισαν τον Πύργο της Βαβέλ!

Τα σέβη μου

Μενού

Όλα καλά καμωμένα

Όλα καλά στημένα

Εστησε τα προγράμματά του

Τα ειτσ - τι - εμ ελ του

Ρυθμίστηκαν όλα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια

Κι έφτιαξε Μενού, πολλά Μενού

Κι ένα μεγάλο Μενού που έβγαζε σε πολλά άλλα μικρότερα Μενού

Και τα είδε και χάρηκε και είπε that it was right

Και είδαμε από τα Μενού ότι μπορούσαμε να κάνουμε πράματα

Πολά Πράματα μέσα από τα Μενού

Άπειρα πράματα

Και είπαμε welldone Simonne μπορείς να κάνεις πολλά

Κι αυτά κι εκείνα και τούτα, ουάου είναι σούπερ

Και φύγαμε, δεν ξέραμε τι θα έπρεπε να κάνουμε

Δεν θέλαμενα κάνουμε κάτι απο τα Μενού

θέλαμε μόνο να μπορούμε να κάνουμε πολλά

Κι ας μην κάνουμε τίποτα

Και περιηγηθήκαμε στο virtual Τίποτα

Κι έγινε στις 3 το πρωί η ώρα ώρα χειμερινή

Κι ήρθαν καύσωνες νυχτερινοί

ΚΑι περιμέναμε να πάει 4 for the wind to spring up

Τα σέβη μου

Shift

Ζήτησα τη θάλασσα να ξεφυλλίσω, να αγγίξω τα σπλάχνα της

Να αλλάξω τις συνήθειές της, που μου πετούσε κύματα χλιαρά

Και όταν ενέδωσε στους αδαείς μου πόθους

Αυτή ξέρασε το λίκνο του ορυμαγδού

Θα τον έχεις για πολύ ακόμα, μου είπε

Θα έρχεται και θα φεύγει

Θα έχεις τόσα πολλά μάτια που δεν θα μπορείς να δεις

Αλλά, τουλάχιστον, θα έχει μάτια...

Ακόμα περιμένω να αλλάξουν το νούμερό μου...

Τα σέβη μου

e-poema.eu ||| poetry e-zine

e-poema.eu poetry e-zine

Ο αέρας στις 4 η ώρα

Με γλυκιά ανυπομονησία περιμένω
Για άλλη μια φορά ο αέρας θα ξεσπάσει στις 4
Όπως το περιέγραψε ο ποιητής
Όπως το μάζεψε γλυκά και σπρτόζικα ο συνθέτης
Και το έκανε άμουση μουσική
Και μας υποψίασε μέσα στον ορυμαγδό των καθημερινών καταστρεπτικών στιγμών
Θα είναι κεί, μαζί με τη μυρωδιά από το εναπομείναν αμπέλι
Τριάντα χρόνια τώρα ξεχερσωμένο
Τριάντα επτά χρόνια αποκαϊδια κοντά εκεί
από την τελετή του Τέλους και της Αρχής
από την τελετή της αιώνιας συνέχειας
της Γνώσης του αδιάκριτου Καλού και Κακού.
Πάρτε για μουσικές πιάνα αντί για τύμπανα: χτυπάνε το Σύμπαν σε άπειρες κλίμακες
Με σιδερένια πουλιά, περήφανα κι άλλοτε αδιάφορα
Έρχονται σαν σε ένα πανδοχείο να περάσουντη νύχτα τους
Με έναν αέρα που ξεσπά στις 4 η ώρα...
Vae, Σ΄Ευχαριστώ για τη χαρά της ηδονής, της αναμονής

Τα σέβη μου

Μες στη ρέμβη της Νοτιάς

Ιδιο με κάγκελο φυλακής το κάγκελό μου...
Μα δεν είναι...
Προστατεύει μόνο από τις μπάλες που παίζουν τα παιδια
Κι από πίσω μια ελιά,
Ένα δέντρο σαν οσιομάρτυρας
Και μετά μια λεύκα
Κι ύστερα η αδιάκριτη γραμμή του ορίζοντα
Εκείνη που χωρίζει με ιλαρή ευγένεια τη γή από τη θάλασσα
Κρύφτηκε το νησί της Καλυψώς πίσω από τη σκόνη της κάτω γειτονιάς
Συμπαθείς οι κάτω γείτονες αλλά δεν έχουμε και πολλά πολλά
Μας σέβονται, τους σεβόμαστε
Και μοιραζόμαστε δροσιά και κάψα, και πάνω από όλα το αλάτι.
Τα κοιτάς όλα αυτά και θαρρείς πως τίποτα δεν πρέπει να κατατάξεις πουθενά.
Τα νιώθεις όλα δικά σου
Καμιά φορά οι παραξενιές των ανθρώπων σου θυμίζουν πως είσαι κι εσύ άνθρωπος
Ατέλειωτες φωνές πρόσωπα γεμάτα και μελαχρινά
Μα φέρνουν τον άγριο και ξανθό κώδικά τους
Η ανελέητη ζέστη του νότου
Ο έρωτας φουρφουρίζει, παίρνει μορφές αλλόκοτες
παιδικές, ώριμες, πρώιμες, σταράτες μα πιότερο από ολα
σαν λαμπυρίζοντα σύννεφα του Σέλαος
έτοιμα να αποκαλύψουν το Ουράνιο τόξο.
Νύχτωσε, ήρθε πάλι η χαρά της κρυφής αναμονής

Τα Σέβη μου

Στο Σέλας

Η βροχή με τον αέρα είναι λύτρωση.

Μα αν ο αέρας έρχεται στις 4 η ώρα.

Για να συναντήσει τον Λόγο.

Να τον τιθασεύσει.

Στην χαίτη του να αφήσει ήλεκτρον.

Να το βρέξει με δάκρυα ηδονής.

Βροχή κι αέρας: το σύμπαν μου σε οργασμό

ζω ακόμα εδώ, στις μέρες που ήρθαν

στις νύχτες που με περιμένουν

στις νύχτες του Βόρειου Σέλαος

νύχτες τόσο φωτεινές σαν ημέρες

μα νύχτες αξοπρεπείς, ήγουν νύχτες με μυστικά

Λάμψεις με μύχια αισθήματα

τόσο μύχια που τις κάνουν ζωντανές

ξενύχτια από άλλους θεούς

φώτα για να σου θυμίζουν τη σκοτεινιά σου

χώμα πατημένο που σου δίνει φτερά

πετάς τόσο μα τόσο ψηλα για να δεις μόσο μικρός είσαι

"κέντρο του σύμπαντος κι αθάνατος, νόμιζα ο άμυαλος πως ήμουνα..."

Τα σέβη μου

Εκσταση

Εξακολουθώ να πιστεύω πως εκείνα τα πράγματα που μπορούν να χαρίσουν στον άνθρωπο τεράστια πνευματική ηδονή είναι τα ταξίδια στους λαβυρίνθους της ποίησης, της φιλοσοφίας, των Μαθηματικών, της Μουσικής. Νομίζω ότι γεννιέμαι ξανά και ξανά ακούγοντας τις "Ωρες" του Philip Glass ψάχνοντας την μοναδικήσε ομορφιά Θεωρία Αριθμών, απαγγέλοντας ένα ποίημα του Καρούζου, διαβάζοντας τον Νίτσε.
Δεν ξέρω αν πρέπει όλα αυτά να τα κατατάσουμε σε εγκεφαλικές διαδικασίες. Ίσως πουν μερικοί πως είναι απλά θέμα έκκρισης ορμονών. Και όμως, για να μπορούν να εκκρίνονται αυτές οι συγκεκριμένες ορμόνες πα να πει πως πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα γλυκό σαγηνευτικό μίγμα που έρχεται από το υπερπέραν. Προσωπικά η έκσταση που νιώθω με αυτά τα πράγματα αγγίζει τα όρια της μετάβασης από τη ζωή στο θάνατο αλλά σε ένα θάνατο που με διαχέεει σε όλο το Σύμπαν. Η απόλυτη κατάρευση του χρόνου, η απόλυτη κατάρευση των πάντων. Μετά απ΄ το χθεσινοβραδινό γλένετι σε ρεμπετάδικο ήρθαν και έδεσαν ο Γκέντελ με την παράνοια τού και τους αλγορίθμους του (ας είναι καλά ο ανυπέρβλητος σε αυτά σύντροφος Απόστολος Δοξιάδης). Σήμερα, μετά από ένα απογευματινό καφέ με την Αναπαράσταση Ι του Γιάννη Χρήστου και ένα αποκριάτικο πάρτι με τα παιδιά, κάθησα εδώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου με το Σύμπαν των "Ωρών" του Philip Glass και περιμένω να διαβάσω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον paper για την τυχαιότητα ή μη των άπειρων δεκαδικών ψηφίων ορισμένων άρρητων αριθμών.
Θε μου, πόση μαγεία σε δυο νότες σε δύο λεξεις σε δύο σύμβολα.
Ας είστε όλοι σας καλά.

Τα σέβη μου

Κι όμως ...

Κι όμως, έρχεται μια νέα Γενιά Ανθρώπων. Μια εξαιρετική Γενιά. Είναι κοντά μας. Πολλοί από Αυτούς έχουν ήδη γεννηθεί. Δεν μας περιμένουν.
Κάτι αλλάζει στο σκοτεινό Πλανητικό Τοπίο. Το διαισθάνεσαι; Τελειώνει η Σειρά μας. Δεν είμαστε Φύρα, αλλά συμβάλαμε να γίνει ο Κόσμος Σκουπίδι.
Ο Ήλιος θα ανατείλει πάλι όχι πίσω από σύνεφα μουτζούρας, αλλά πίσω από τα Χνώτα της Χαράς.
Ο Πλανήτης ξαναγεννιέται. Οι Ανθρωποι πατάμε με το ένα Πόδι στον Παράδεισο και με το άλλο στην Κόλαση. Αλλά και τα δύο είναι εδώ. Αργεί, ναι αργεί, μα κάτι έρχεται που προτιμά να αποσπαστεί αντί να κρεμαστεί απ΄τον ομφάλιο λώρο μας.

Τα σέβη μου

Το Κάτι

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία

Τώρα καταλαβαίνω, σε αντίθεση με τον ποιητή, πως το Τίποτα δεν είναι Τίποτα αλλά πάντα Κάτι.

Τα σέβη μου